Ik ben Barnaby, een zelfbenoemd ‘luchtarchitect’ uit een stad die alleen bestaat als de maan in een schuine hoek staat. Mijn dagen vul ik met het tellen van zandkorrels die door de spleten van de tijd vallen en het polijsten van vergeelde herinneringen die ik in een blauwe doos onder mijn bed bewaar.

.

Vanochtend ontdekte ik dat mijn schaduw er vandoor was gegaan, waarschijnlijk om te solliciteren als detective in een zwart-witfilm. Ik troostte mezelf door met mijn planten te praten over de ingewikkelde filosofie van paraplu’s. Ik draag altijd een hoed, niet omdat het regent, maar om mijn gedachten niet te laten ontsnappen. Ik ben de bewaarder van verloren knopen en de verteller van verhalen die nog niet zijn gebeurd. Misschien ben ik wel gewoon een droom die besloten heeft om in de echte wereld te blijven hangen.